ωδή για ένα σκοτωμένο τουρκάκι

ωδή για ένα σκοτωμένο τουρκάκι - Π. Μηχανικού (1975)

Stetson !
You who were with me in the ships at Mylae!
That corpse you planted last year in your garden,
Has it begun to sprout? Will it bloom this year?
T. S. ELIOT, «Ή Έρημη Χώρα».

Αυτός ο κάμπος π’ απλώνεται μπροστά μου καταπράσινος
στολισμένος με το κίτρινο της μαργαρίτας
με το κόκκινο της παπαρούνας
με το χαμόγελο της βιολέτας
αυτός ο κάμπος
ανοιχτός κάτω απ’ τις θερμές
αχτίνες του ήλιου φωτεινές
αυτός ο κάμπος
πού μ’ ένα χάδι απαλό
δείχνει στην ψυχή μας το δρόμο της άνοιξης
α αυτό τον κάμπο
πού δοξάζει τον Κύριο και την ψυχή του ανθρώπου
σ’ αυτό τον κάμπο πού δοξάζει το σώμα
και μουρμουρίζει το τραγούδι του ανθρώπου
σ’ αυτό τον κάμπο

κείτεται
σκοτωμένο
ένα Τουρκάκι.

Ένα συσπασμένο πρόσωπο
κομμένο απάνω στον πόνο,
ανάγλυφη
ανήλικη μάσκα
κομμένη στην αιωνιότητα για να ρωτά
αν ο τόπος ήταν πράγματι πολύ στενός
μέσα στο πανηγύρι της άνοιξης
για να ρωτά
αν υπάρχουν εθνότητες ανάμεσα στους λαούς της μαργαρίτας
για να ρωτά
ποιας εθνικότητας είναι το πράσινο χορτάρι.

Ζεσταίνει ήλιος τις ρίζες και το χώμα.
Ξεχειλίζει η αγάπη σαν δροσούλα
μες απ’ τα φύλλα και τούς ανθούς της ψυχής του ανθρώπου
μέσα στην ανοιχτή ειλικρίνεια του κάμπου
και μια ανάγλυφη τρομερή μάσκα ενός παιδιού
κάτω απ’ το πολύ του ήλιου το φως
κινάει τα χείλη
και μιλεί: «Ευχαριστώ.
Με φέρατε σ’ αυτό το δρόμο.
Με φέρατε α’ αυτό το τέλος. Ευχαριστώ σας
δικούς και ξένους».

Γή μου! Κοίμησέ τον γλυκά,
νανούρισε τον. Για σένα

ή φωνή του ποιητή
ρωτάει και πάλι εφέτος
τούς εμπόρους των πετρελαίων
και τούς αποικιστές των πτωμάτων,
ρωτάει τον Στέτσον:

«Το κουφάρι που εφύτεψες πέρσι μέσα στον κήπο σου
άρχισε να βλαστάει, θ’ ανθίσει εφέτος;»

Comments

Για τον Βάσο Φτωχόπουλλο: Όταν το προσωπικό γίνεται πολιτικό - Χρίστος Μάης (Σεπτέμβρης 2026)

Για τον Βάσο Φτωχόπουλλο: Όταν το προσωπικό γίνεται πολιτικό Η ιδεολογία είναι μια διαδικασία που πραγματοποιείται από τον λεγόμενο στοχαστή συνειδητά, βεβαίως, αλλά με ψευδή συνείδηση. Τα πραγματικά κίνητρα που τον ωθούν παραμένουν άγνωστα σε αυτόν, αλλιώς δεν θα ήταν καθόλου ιδεολογική διαδικασία. Ως εκ τούτου, φαντάζεται ψευδή ή προφανή κίνητρα. Επειδή πρόκειται για διαδικασία σκέψης, αντλεί τόσο τη μορφή όσο και το περιεχόμενό της από την καθαρή σκέψη, είτε τη δική του είτε εκείνη των προκατόχων του. […] Οπότε, ο ιδεολόγος που ασχολείται με την ιστορία […] διαθέτει σε κάθε επιστημονικό πεδίο υλικό που έχει διαμορφωθεί ανεξάρτητα, μέσα από τη σκέψη προηγούμενων γενεών και έχει περάσει μέσα από μια ανεξάρτητη σειρά εξελίξεων στο νου αυτών των διαδοχικών γενεών. Είναι αλήθεια ότι εξωτερικά γεγονότα που ανήκουν στη δική του ή σε άλλες σφαίρες μπορεί να άσκησαν συνδιαμορφωτική επίδραση σε αυτή την εξέλιξη, αλλά η σιωπηρή προϋπόθεση είναι ότι και τα ίδια αυτά γεγονότα δεν είναι παρά καρπ...

Η Κρίσις της Κυπριακής Συνειδήσεως - Θεόδωρος Παπαδόπουλος (1964)

Κείμενο που κυκλοφόρησε στα Θρακικά Χρονικά, τόμ. 4, τχ. 16 (Οκτώβριος 1964), σ. 225-231. Μπορεί να εντοπιστεί πατώντας εδώ. Περιγραφή "Είναι υπερβολικό να ειπωθεί ότι ένα κείμενο έκφρασε μια ολόκληρη εποχή – αν, όμως, υπάρχει ένα κείμενο που μπορεί να διεκδικήσει αυτόν τον ρόλο, σίγουρα είναι το κείμενο του Θεόδωρου Παπαδόπουλου «Η κρίσις της κυπριακής συνειδήσεως» το οποίο δημοσιεύτηκε το 1964. Το κείμενο κατ’ αρχήν εισάγει την έννοια της κυπριακής συνείδησης η οποία θα γίνει ο πρώτος και ο βασικός προσδιορισμός του κυπροκεντρισμού πριν το 1974. Η τρόπος που χρησιμοποιείται η έννοια στο κείμενο φαίνεται να παραπέμπει σε ένα είδος συλλογικής συνείδησης των ελληνοκυπρίων. Αν και θα μπορούσε να υποθέσει κανείς ότι η έννοια της «κρίσης» παραπέμπει στο κλίμα δικοινοτικών συγκρούσεων και συνταγματικής κρίσης, το κείμενο δεν αναφέρεται καθόλου σε αυτά. Η εστίαση παραμένει σταθερά σε ένα είδος ιστορικής κρίσης στο εσωτερικό της συλλογικής συνείδησης των ελληνοκυπρίων." Από την ΑΝΘ...

Throw enough mud, and see what sticks: Some thoughts on the unbearable narrowing of political choice in Germany - defterin.org (01/10/26)

Originally published on defterin.org on 01/10/26 Throw enough mud, and see what sticks Some thoughts on the unbearable narrowing of political choice in Germany. On the 20th of September, the Berlin Left Party decisively won the elections for the city-state’s parliament and received a clear mandate to form the city’s next government with its leading candidate, Elif Eralp, as the next governing mayor. The mandate is undeniable: the outgoing governing parties of Christian Democrats (CDU) and Social Democrats (SPD) suffered massive losses. CDU landed a distant second and SPD was electorally demolished. Even the opposition centre-left Greens saw their long-standing constituencies switching to the Left Party, either out of conviction or because they wanted to ensure that the next government will have a left-wing orientation. During the campaigning period, the Berlin Greens also made it very clear that their preference is a left-wing coalition. The numbers are clear: a coalition...

Κυπριακες Υποσημειωσεις

Search This Blog